Yerevan’dan gelen yeni dilin getirdiği yumuşamayı bir kazanım olarak okumak kolaya kaçmak olacaktır. Bu kaçış, Türkiye’nin dilinin donukluğunun görülmesini engelleyebilir. Türkiye'nin diplomatik dilinde ise bu yeniden yazımın karşılığı henüz görünmüyor. Adil bir yüzleşmenin yolu, tek tarafın hafızasını terk etmesinden değil, iki tarafın da kendi anlatısını yeniden düşünmesinden geçer.

Hrant Dink'in 23 Nisan 1996'da kaleme aldığı "23,5 Nisan" yazısı, otuz yıla yakın bir süre sonra hâlâ bu coğrafyada yas ve bayram ikilemini en çıplak biçimde anlatan metin olmaya devam ediyor. Hrant o yazıda hem 23 Nisan'ı bütün coşkusuyla yaşamak hem de ertesi günün bir parçası olmak ikilemini sormuştu: "Kaç insan bu ikilemi yaşıyordur şu yeryüzünde? Ne anlaması kolay ne de anlatması." Hatırlamanın acısı ile yaşamanın sevincinin tek bir kalpte kesiştiği yerin adıydı 23,5 Nisan.