ABD-İran arasında bir anlaşmaya varılacağına dair birçok haber dolaşıyordu. "İslamabad Anlaşması" olarak bilinen bu anlaşma, dünya medyasının dikkatini üzerine çekmişti. Ancak bu durum, bir film sahnesini andırıyordu ve sanki bu senaryo daha önce defalarca tekrar edilmişti. Tarafların anlaşmaya çok yakın olduğu ve son ayrıntıları thảo ettiği söyleniyordu. "İran'la savaş bitti" diyen ABD Başkanı, bu konudaki açıklamalarına devam ediyordu.

İran tarafı ise daha temkinliydi ve Amerikalıların koşullarına uymama eğiliminde olduklarını açıklıyorlardı. Anlaşmaya varılan noktalar açıklanırken, bu konuyla ilgili yorumlar da artıyordu. Tüm bunların arasında İsrail'in endişeleri gibi bir sorun ortaya çıkıyordu. İsrail, Lübnan'da görevini tamamlamadan, müttefiki İran'la anlaşmaya varıyordu. İşte düğüm buradaydı. Tahran, tüm dış cephelerde ateşkes talep etmeye devam ediyordu, özellikle Lübnan'ı vurguluyordu, oysa İsrail askeri saldırılarını gerçekleştirmek için bir pencere, bir fırsat arıyordu. Eğer Lübnan sahasında Hizbullah'ın askeri hareketler kaydettiğini fark ederse, karşılık verme ve kontrol etme hakkını talep ediyordu. Bu, tüm anlaşmayı tehlikeye atan bir talep idi.

ABD'nin bu düğüm noktasına karşı tavrı ise başlangıçta belirsizdi. İlk başta daha çok sahne arkası görüşmelerle meşgul olmuşlardı.

Yapay Zeka Destekli Çeviri: Bu makale İngilizceden Türkçeye otomatik olarak çevrilmiştir.

https://www.aztagdaily.com/archives/691630