Azerbaycan'da akredite büyükelçilerin Dağlık Karabağ'a ziyareti, işgalci devletin organize ettiği ilk propaganda eylemi değildir. Bu, Azerbaycan devleti tarafından geliştirilen ve uygulanan, tarihin yeniden yazılması, kanıtların çarpıtılması ve sahiplik izlerinin silinmesiyle karakterize edilen anti-kültürel politikanın sadece bir halkasıdır. Gandzasar Manastırı'nın koleksiyonunun değiştirilmesi, Stepanakert'teki kilisenin yıkımı, Şuşa'daki kilisenin mimarisinin değiştirilmesi ya da "yeniden inşası", haçkaları oyma ustalarının kimliklerinin değiştirilmesi veya Vatikan'da "konferanslar" düzenlenmesi, açıkça daha da uzayacak uzun bir zincirin halkalarıdır.

Tarihin bu hilekârca çarpıtılma politikası temelde birkaç yönde ilerlemektedir.

Birincisi, kuşkusuz, manevi kültürel anıtların tamamen yok edilmesi, bunların imhasıdır. İz silme seferinin bu ana yönü, özellikle mezarların ve haçkaların yaygın olarak tahrip edilmesine dair kanıtlarla Nahçıvan'da emsalini bulmuştur.

İkincisi, yapının "korunması" adı altında mimarinin dönüştürülmesidir; Ermeni mimarisini karakterize eden tüm stillerin değiştirilmesi ve hatta inanç merkezlerinin yeni inşaatlarında İslam stilinin dahi dahil edilmesidir.

Üçüncüsü, yapıyı koruyarak bunları Utik veya Alban anıtları olarak sunmaktır. "Kanıtlayarak" bu bölgede antik çağlarda Ermenilerin yaşamadığını, bunun yerine Utiklerin veya Albanların yaşadığını ve bu halkların torunlarının bugünkü Azerbaycan halkının bir parçası olduğunu iddia etmektedir.

Bu üçüncü nokta kültürel...


AI աջակցութեամբ թարգմանութիւն. Այս յօդուածը ինքնաշխատ կերպով թարգմանուած է հայերէնէ թրքերէն:
https://www.aztagdaily.com/archives/703531