Իրի Մը Պատմութիւնը. ՔշոցS
Գիտէ՞ք, թէ քշոցը եկեղեցական իր է:
Անցեալին, երբ քրիստոնէութիւնը հալածուեր է, քրիստոնեաները թաքնուեր են գետնադամբարաններու մէջ եւ սուրբ հաղորդութեան խորհուրդը հոն կատարեր են: Այդ ժամանակ քշոցը ծառայեր է որպէս ճանճ, միջատ քշելու միջոց: Հետագային քշոցին դերը փոխուեր է, եւ ան դարձեր է ուրախ նուագարան` սուրբ պատարագին մասնակցող դպիրներուն ձեռքին:
Մետաղեայ սկաւառակաձեւ քշոցը ամրացուած է փայտէ երկար (1,5 – 2 մ) կոթի վրայ: Սկաւառակին երկու կողմերու ծայրերուն պատկերուած են հրեշտակներ, իսկ կեդրոնը` վեցթեւեան հրեշտակներ` խորհրդանշելով քշոցին այլաբանական դերը` հրեշտակներու ներկայութիւնը սուրբ խորանին:
Քշոցին եզրերը զարդարուած են բոժոժներով, որոնք արարողութեան խորհրդաւոր պահերուն դպիրներուն կողմէ շարժուելով զուարթ հնչիւններ կ՛արձակեն` խորհրդանշելով հրեշտակներուն փառաբանութիւնը:
Քշոցը կը գործածուի յատկապէս սուրբ պատարագին ընթացքին, ան նաեւ կ՛օգտագործուի որպէս դպրաց դասի երգեցողութեան ընկերակցող գործիք` ստեղծելով յաւելեալ խորհրդաւորութիւն` որոշ կշռոյթ տալով ս. պատարագի երգեցողութեան: