Սպանիոյ խորհրդարանի անդամ Ճոն Ինիարիթուի կարծիքով` Հայաստանի Հանրապետութեան եւ Եւրոպական Միութեան յարաբերութիւններու խորացումը շարունակական եւ բնական գործընթաց է, սակայն զգուշաւոր քաղաքական հաշուարկներ կը պահանջէ:

Սպանացի երեսփոխանը համոզում յայտնած է, որ եթէ Հայաստան ապագային Եւրոպական Միութեան անդամակցութեան համար դիմէ եւ կատարէ անհրաժեշտ պայմանները, Պրիւքսել պէտք է ըստ էութեան գնահատէ այդ դիմումը:

Ինիարիթու «Արմէնփրես»-ի հետ հարցազրոյցի ընթացքին նշեց. «Հայաստանի կողմէ աւելի ուժեղ եւրոպական կողմնորոշումը կրնայ նպաստել Հարաւային Կովկասի մէջ քաղաքական եւ տնտեսական ազդեցութեան աստիճանական բազմազանցման: Աւանդաբար, շրջանը մեծապէս ձեւաւորուած է Ռուսիոյ կողմէ, Թուրքիան եւ Իրանը նոյնպէս կարեւոր դեր խաղցած են: Աւելի մեծ եւրոպական ներգրաւուածութիւնը պիտի բերէ լրացուցիչ գործընկեր, որ կրնայ աջակցիլ հաստատութենական բարեփոխումներուն, տնտեսական զարգացման, շրջանային կապակցուածութեան եւ դիւանագիտական երկխօսութեան: Բայց եւ այնպէս այս գործընթացը պէտք է կատարուի մեծ զգուշութեամբ:

«Հայաստանի եւ Եւրոպական Միութեան միջեւ աւելի սերտ յարաբերութիւնները կրնան Երեւանի համար ապահովել աւելի մեծ ռազմավարական ինքնավարութիւն, սակայն ատիկա կրնայ նաեւ լարուածութիւն յառաջացնել այլ շրջանային ուժերու, մասնաւորաբար Ռուսիոյ հետ:

«Մենք պէտք չէ մոռնանք Ուքրանիայէն քաղուած դասերը: Հետեւաբար, շրջանային հաւասարակշռութեան վրայ վերջնական ազդեցութիւնը կախեալ պիտի ըլլայ անկէ, թէ արդեօք Հայաստանի եւրոպական մերձեցումը պիտի ընկալուի իբրեւ համագործակցային գործընթա՞ց, որ կը նպաստէ շրջանային կայունութեան, թէ՞ իբրեւ աւելի լայն աշխարհաքաղաքական դիմակայութեան մաս»:

Պատասխանելով «Հաւանական կը նկատէ՞ք, որ Հայաստանը յաջողութեամբ պահպանէ իր հաւասարակշռուած արտաքին քաղաքականութիւնը` միաժամանակ խորացնելով յարաբերութիւնները Եւրոպական Միութեան հետ եւ պահպանելով համագործակցութիւնը Ռուսիոյ հետ» հարցումին, սպանացի երեսփոխանը յայտնեց. «Անկեղծ ըսելով, կը կարծեմ, որ ասիկա չափազանց դժուար պիտի ըլլայ: Ռուսիան աւանդաբար Հարաւային Կովկասը նկատած է իր ազդեցութեան գօտիի մէկ մասը, եւ այնպիսի երկիրներու, օրինակ` Վրաստանի, Արեւմուտքին մօտենալու նախկին փորձերը լուրջ հետեւանքներ ունեցած են:

«Ուքրանիոյ պատերազմը այս աշխարհաքաղաքական լարուածութիւնը աւելի ակնյայտ դարձուցած է: Կրնա՞յ արդեօք Հայաստանը նմանատիպ ճնշումի ենթարկուիլ: Մենք չենք կրնար անտեսել Ուքրանիայէն քաղուած դասերը, ինչպէս նաեւ մոռնալ, որ Հայաստան արդէն Արցախի մէջ շատ բարձր գին վճարած է: Եւրոպական Միութիւնը ՕԹԱՆ չէ, եւ Պրիւքսելի հետ աւելի սերտ յարաբերութիւնները պէտք չէ ինքնաբերաբար մեկնաբանուին իբրեւ զինուորական կամ անվտանգութեան վերադասաւորում:

«Բայց եւ այնպէս, մենք պէտք է նաեւ յիշենք, որ Թուրքիան ՕԹԱՆ-ի հիմնական անդամ է եւ շրջանային մեծ դերակատար, ինչ որ անխուսափելիօրէն կը բարդացնէ Հայաստանի ռազմավարական ընտրութիւնները:

«Բայց եւ այնպէս, ես կը վախնամ, որ Վլատիմիր Փութինի Ռուսիան դրականօրէն պիտի չնայի Հայաստանի դէպի Եւրոպա վճռական տեղաշարժին: Հայաստան չի կրնար իր աշխարհագրական դիրքը փոխել եւ պէտք է հաշուի առնէ շրջանային ուժերու հաւասարակշռութիւնը: Միեւնոյն ժամանակ, անիկա գերիշխան պետութիւն է եւ պէտք է ազատ ըլլայ` իր ապագան որոշելու: Այս երկու սկզբունքները հակասական չեն, սակայն հայ քաղաքական գործիչները պէտք է մեծ զգուշութեամբ գնահատեն բոլոր համապատասխան քաղաքական, տնտեսական եւ անվտանգութեան նկատառումները»: